Dışarda kar yağıyor...Karı, kışı soğuğu sevmem aslında ben ama boza çocukluğumdan beri içimi ısıtır...
Boooozzzzzaaaaaaa sesini duyduğumda cama yapışırdım bizim tanışıklığımız taa o zamanlara dayanıyor aslında...Şimdi kaybettiğimiz, bulamadığımız belki aradığımız değerlere sahip olduğumuz dönemlere....
"Bozacı amca" diye kıpkırmızı kesilene kadar bağırıp sesimi duyurmaya çalışırdım...Sanki nağralar atarak uzaklaşacak ve bir daha geri gelmicek, geldiği karanlığa tekrar gömülecekmiş gibi korkarak, heyecanla tekrar tekrar bağırırdım taki sesimi duyup sırtındaki güğümünü indirip bana soğuk, uzun kış gecemde sıcacık bir bakışla gülümseyene kadar....Annemin yanına koşardım bu sefer bağıra beğıra "duydu duyduuu" sürahiyi kaptığım gibi bozacı amcayla karşılaşma anımızı beklerdimm...
Dolan sürahimi kucağıma alıp düşürmeden mutfağa yetiştirmeye hızlı adımlarla giderken annem ensemden yakalardı beni "düşürüceksin"....
Boza bana çocukluğumdan bir sestir, anılarımın kışıdır, artık herşeyin endüstriyel olduğu, bütün güzel şeylerin plastik şişelere sığdırıldığı şu dönemde eskiye özlemi biraz daha dindirmektir....
Evime giderken sokaklara bakıcam yine karanlıktan duymaya çalışıcam, çocukluğumu,anılarımı ama biliyorumki ne çocukluğum nede bozacı amca karanlıktan sıcacık gülümsemesiyle gelmicek.....
