Sanırım işkolik oluyorum...Zaten kanımda vardı ama frenliyordum kendimi...Hatta anlamamazlıktan geliyordum nasıl bu şekilde bir yaşamı tercih ettiklerini...Üniversitedeyken bizim kızlarla hep konuşurduk...Satarmıyız hayatımızı ayda bir gelen maaşımıza yoksa hayır zevk aldığımız şeylerden ödün vermeden mi devam ederdik...O zmanlar üçümüzde "ben satmam kızım" "bende" "bende" diyerek hava atardık birbirimize...Biz bir butik açmalıydık....İçinde herşey olmalıydı bir tane tasarladığımız sandalye bir tane elbise...Cihangirde olmalıydı yeride...Sonuç birbirimizi bile arıyamıyoruz artık...Hepimiz çok yoğunuz hatta artık sabah 8 de konuşuyoruz birbirimizi yakalayabilmek için...Durun ben bi atmacayı arıyım ....İyimiş işe gidiyormuş kapattı yine birazdan arıcam diye bakalım:)))
Ananem çok çalışıyorum diye üzülüyor..bana hep acıyan gözlerle bakıyor:// Çalışmakmı güzel yoksa evde oturmayımı tercih ederdin diye...İkiside değil öğrenci olmayı tercih ederdim tekrar...Hayallerimin temiz kaldığı..ben napıcam diye hayatımı karartmadığım...Sınav zamanı sadece 2 gün stres yaşadığım...Hatta seneye alırım diyerek sınava çalışmayıp sokaklarda fink atma mutluluğumun bitmemesini isterdim...Günümü yaşamak isterdim tekrar, şimdiden geleceğimi değil..
Şimdi değişti isteklerim hayallerim...Rafa kaldırdım sanki planlarımı..Dondurdum hayatımı...Önce işim sonra hayatım demeye başladım...Daha fazla çalışmak daha fazla yorulmak istiyorum...Pazar günleri çalışmayınca boşluğa düşüyorum ne yapacağımı bilemiyorum..Dışarı çıkmak istemiyorum onun yerine işle ilgili araştırmalar yapmayı tercih ediyorum..Biri beni durdursun...Kendimden korkuyorum artık, sanırım ben bir ASOSYAL İŞKOLİK oluyorum....
